همواره در طول تکامل صنعت آسانسور، یکی از قسمت های مهم فرایند کنترل، تشخیص مکان و توقف دقیق کابین در تراز طبقه بوده و هست که به روش های متفاوتی امکان پذیر می باشد. هرچند که هم اکنون تعداد زیادی از این روش ها به طور کامل کنار گذاشته شده اما برای درک بهتر روش های کنونی، در این جا به بررسی آن ها می پردازیم.
اهمیت تشخیص و تعیین مکان کابین در چاه
بدیهی است که برای ایجاد هر حرکت هدفمندی، به طور دقیق به تعیین نقطه آغاز A و پایان B نیاز است. اگر کوچکترین اختلالی در تشخیص این دو نقطه ایجاد شود، مفهوم حرکت می تواند به طور کلی دچار اشکال گردد. حرکت کابین آسانسور در مسیر بین طبقات نیز چنین است.
به تصویر زیر توجه کنید، هنگامی که یک درخواست احضار (به مثابه نقطه B) به تابلوی کنترل وارد می شود، این ورودی به همراه موقعیت فعلی کابین (به مثابه نقطهA ) وارد یک بلوک مقایسه کننده شده، نتیجه روی یکی از سه خروجی مقایسه کننده ظاهر می شود.
حال فرض کنید موقعیت کابین به هر دلیلی دچار اختلال شده، واقعی نباشد، طبیعتا نتیجه خروجی مقایسه کننده نیز تغییر پیدا کرده، کابین به سمت مکانی غیر از طبقه ای که درخواست شده حرکت خواهد کرد.
اهمیت توقف دقیق در تراز طبقه
همواره در کنار روش های مختلف تعیین مکان کابین در چاه، توقف دقیق در تراز طبقه نیز از اهمیت زیادی برخوردار است زیرا پس از هر بار توقف کابین در تراز طبقه، مسافران یا بار داخل کابین شده یا از آن خارج می شود. باید گفت در صورت بروز هرگونه مشکل – که از توقف دقیق کابین در تراز طبقه جلوگیری کند – این ورود و خروج دچار اختلال شده، موجب ایجاد نارضایتی و در مواردی آسیب رسیدن به مسافران یا بار خواهد شد.
به طور مثال در کابین های باری، در صورت عدم توقف دقیق کابین در تراز طبقه، ضربه ناشی از برخورد لاستیک کامیون با بار کامل در هنگام ورود به کابین، صدمات زیادی به سیستم تعلیق آسانسور و دیگر قسمت ها می رساند.
همچنین در ساختمان های مسکونی یا درمانی که مسافران با کالسکه بچه، صندلی چرخدار یا تخت حامل بیمار از آسانسور استفاده می کنند، عدم توقف دقیق در تراز طبقه می تواند موجب مشکلات زیادی گردد.
در ادامه باید گفت به طور کلی روش های تشخیص مکان کابین، کاهش سرعت و توقف دقیق در تراز طبقه مقصد، به دو دسته کلی تقسیم بندی می شود:
- روش مطلق؛
- روش نسبی یا مقایسه ای.
روش مطلق
در این روش، تشخیص مکان کابین در چاه، به وسیله تعدادی میکروسوئیچ که در موقعیت های ثابت و معین (برای هر طبقه یک عدد) قرار گرفته اند انجام می پذیرد. در این روش داده های به دست آمده استقلال داشته، در صورت بروز خطا با دریافت داده طبقه بعدی خطا اصلاح می شود.
روش نسبی
در این روش، تشخیص مکان کابین در چاه، به وسیله یک یا چند موقعیت مبنا (در بالاترین و پایین ترین نقطه چاه) انجام می پذیرد. به عبارت دیگر به کمک حسگرهای مختلف، تفاوت فاصله بین مکان کابین در هر لحظه و یک موقعیت ثابت و معین، سنجیده شده، مکان کابین در آن لحظه معلوم می شود.
نکته: درستی مکان کابین در این روش در هر لحظه، به درستی داده های به دست آمده پیشین بستگی دارد. به این معنی که اگر کوچکترین اختلالی در داده های به دست آمده از حسگرها ایجاد شده باشد، پیرو آن در تعیین مکان درست کابین خطا ایجاد می شود.
جدول مقایسه روش های تشخیص مکان کابین
ویژگی های مشترک روش های مختلف
اگرچه روش های دوراندازی و توقف در یک آسانسور متنوع است اما همه آنها دارای ویژگی های مشترکی می باشند که در ادامه به برخی از آن ها اشاره می شود:
- دقت بر حسب میلیمتر
دقت مورد نیاز هنگام تغییر سرعت کابین حدود چند سانتی متر می باشد اما دقت مورد نیاز برای توقف در تراز طبقه بدون شک میلیمتر خواهد بود؛
- سرعت عمل بر حسب میلی ثانیه
سرعت عکس العمل سیستم دوراندازی متناسب با بیشینه سرعت حرکت کابین متفاوت خواهد بود. به طور مثال با فرض حرکت کابین با سرعت 1 متر بر ثانیه و 1 سانتیمتر برای دقت مورد نیاز جهت نقطه دقیق دوراندازی، حداقل سرعت عمل حسگر دوراندازی باید 0.01 ثانیه باشد.
- تکرارپذیری
این ویژگی در مورد همه حسگرها وجود دارد و عبارت است پایایی اندازه گیری کمیت مورد نظر که در این جا سرعت کابین است. یعنی همواره در شرایط آزمون یکسان، نتیجه ای مشابه با حالات قبلی به دست آید.
- نرخ خرابی
عدم حساسیت زیاد به شرایط محیطی مانند دما، رطوبت، ضربه، نور و مانند این ها در چاه و موتورخانه آسانسور که می تواند موجب خرابی تجهیزات حساس و دقیق گردد.
- سادگی در نصب
نصب آسان و بدون استفاده از تجهیزات پیشرفته و تخصصی
- سادگی در راه اندازی
راه اندازی و تنظیم آسان بدون استفاده از تجهیزات و ابزار پیشرفته و تخصصی
